Uzayda Uzun Mühlet Kalmak Zorunda Olanların Bedeninde Neler Oluyor?

Düşük yerçekiminde bulunmak, hiç bir vakit uzun vadeli ağırlıksızlık ile baş etmek zorunda kalmayan anatomimizde kimi değişikliklere sebep oluyor. Kemikler kalsiyum kaybediyor, kalbin formu ve boyutu değişiyor, gözler hallerini kaybediyor ve büyük kaygılardan biri de, uzun mühlet boyunca uzayda kalmanın birtakım kalıcı nörodejenerasyonlara sebep olma ihtimali olarak öne çıkıyor. Science Advances üzerinde yayınlanan bir araştırmada, bir araştırmacı grubu Milletlerarası Uzay İstasyonu’nda ortalamada 6’şar ay geçirmiş olan Rus Uzay Ajansı Roscosmos’a dahil 11 kozmonotun beyinlerini inceledi. Düşük yerçekiminde geçirilen ayların hudut sistemine kalıcı bir hasar verdiğini öneren rastgele bir delil bulunmadı. Ayrıyeten bulgular, beynin düşük yerçekiminde kendisini nasıl tekrar düzenlediğine dair de değerli bilgiler sunuyor. Kozmonotların beyinleri difüzyon MRI üzere görüntüleme prosedürleri ile uzaya uçuştan evvel ve Dünya’ya döndükten dokuz gün sonra tarandı. Sekizi de, uzay vazifesinden dönmelerinden sonraki yedi ay içerisinde üçüncü bir kere daha tarandı.

Takımın beyinde fark ettiği enteresan değişikliklerin ortasında beynin üst kısmında gri unsur dokusunda sayısal artış ve frontal ve parietal lobları temporal lobdan ayıran bölgedeki gri hususta azalma bulunuyordu. Lakin grup, bu değişimlerin yalnızca beyin sıvısındaki değişimden kaynaklandığını ve toplam husus ölçüsünün değişmediğini belirtiyor.

Yerçekimi olmayan ortamlarda beden sıvıları başa yanlışsız ilerleme eğilimine sahip. Sıvıdaki bu değişim, beynin kendisinin de düşük çekimli ortamda başın üst kısmına yanlışsız ilerlediğine yönelik müşahedeleri destekliyor. Sekiz kozmonot yedi ay sonrasında tekrar incelendiklerinde değişiklikler büyük ölçüde bilakis dönmüştü lakin takım, düzelmenin beynin üst kısmında alt kısmına nazaran daha bariz olduğunu buldu. Ayrıyeten grup, kozmonotların görüşlerinde de değişiklik bulunduğunu, uzayda kaldıktan sonra görme sertliğinin azaldığını da belirtti.